कृति विमोचन / सार्वजनिकीकरण

साहित्य समाचार

तिनै बजे






तिनै बजे व्यानै उठी दैलो कुचो गर्थे
ढिकी जातों दैलो पोती पानी भर्न जान्थें

मेला जानु अघि मैले घांसको भारी लडार्इ
मेला पात भmर्थे बल्ल काम धन्दा सक्यार्इ ।

मेला पात सकि आउंदा सधैं रात पथ्र्याे
जुठो भांडा, खुवार्इ पियार्इ राती दश बज्थ्यो

तेल लिएर सासुज्युको खुट्टा मिच्न जांदा
खप्की मैले खानु पथ्र्याे एक छिन ढिलो हुंदा ।

भोकाएको व्वासों जस्ता यता स्वामी राजा
लुछाचुडंीं लछार पछार मातिएका आँखंा

थिलो थिलो परि जब राती ओछ्‍यान लाउंथे
माइतीलार्इ संभmी संभmी रातै भरि रुन्थें ।

छोरी पाइस भनि मलार्इ सौता हाल्ने धम्कि
आफ्नो भन्नु कोहि थिएन दु:ख मात्रै साथी

मिशिन जस्तै चारै प्रहर खाली काम धन्दा
कुटार्इ मैले खानु पथ्र्याे स्वामीज्यूलार्इ भन्दा ।

मान्छेलार्इ मान्छे जस्तो व्यवहार नगरदिंदा
अपहत्ये गरिदिउंकी यो मन साह्रै मर्दा

पिर मर्का बुभिmदिने कोही पनि भएन
दुखियाको बांच्ने आधार कतै केहि छैन ।

मान्छे भन्दा मान्छे ठूलो कहिं कतै हुन्न,
छोरा छोरी, उंच निच, भेदभाव हुन हुन्न

छोरी बुहारी, लक्ष्मीकै सार हुन रुप मात्रै भिन्न ।




राजकुमार श्रेष्ठ
नेपाल चेम्वर अफ कमर्स
कान्तिपथ, काठमाडौं ।