कृति विमोचन / सार्वजनिकीकरण

साहित्य समाचार

आस्थाको दियो

हरि मानन्धर "विवश"
एक पटक
अतिततिर फर्किएर हेरेँ
बाटो उस्तै थियो,
मेोसम उस्तै थियो,
समय अनि,
परिस्थिति पनि उस्तै
मात्र फरक म एक्लै.....
एकान्त औँसीको रातमा
निष्पट्ट अँध्यारो थियो
तर म सलबलाई रहेको थिए,
केहि खोजिरहेको थिए,
किनकी मसँग,
थोरै मात्र पनि आशाहरू थिए,

जिन्दगीका रँगहरू
कदापि फेरिने छैनन, छैनन्......,
मलाइ थाहा थियो,
प्रकाशको खोजीमा हिडेको म
अन्धकार हटाउन
मेरो बशमा थिएन
तर
पर्खनु,
आशातित् बन्नु
मेरो भाग्यले सिकाएको थियो
हो मैले साँच्चै त्यसै गरे
भोलिको विहानीसँगै,
आशाका प्रकाशहरू लिएर आउनेछ।

त्यसैले
म जिवित लाश
मरूभूमिमा ओयसीस बनेर
अदृश्य बाँचिरहेँ,
सुन्यताका पलहरूसँगै,
नैराश्यताका पर्दा भित्र
विवशताको छाल माथि,
कालान्तर पछाडि....
धैर्यता र सहासहरूसँगै
टुक्रिएका कल्पानाहरू बटुलेर
भत्किएका सपनाहरू सजाउँदै
आस्थाका दियोहरूमा
विस्वासका तेलहरू तप्काएर
तिम्रै पर्खाइमा
फिस्स फिस्स मुस्कुराउँदै ......

हरि मानन्धर "विवश"
क्याक्मी ९, स्याङ्ग्जा (हाल इजरायल)
३० अगष्ट, २०१०